Разлика помеѓу преработките на „Историја на Советскиот Сојуз (1964–1982)“

нема опис на уредувањето
 
[[Никита Хрушчов]] бил соборен како прв [[Генерален секретар на Комунистичката партија на Советскиот сојуз |секретар на Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз]], како и претседателот на Советот на министри, поради неговите реформи кои не успееле и непочитување на партија и државните институции во октомври [[1964]] година. Брежнев го заменил Хрушчов како прв секретар и [[Алексеј Косигин]] го заменил како претседавач на Советот на министри. [[Анастас Микојан]], а подоцна и [[Николај Подгорниј]], станале претседатели на Президиумот на Врховниот Совет. Заедно со [[Андреј Кириленко]] како организациски секретар, и [[Михаил Суслов]] како главен идеолог, тие го основале колективното раководство, кои разлики во формата со автократија го карактеризирале владеењето на [[Никита Хрушчов]].
 
Колективно раководство најпрвин си поставило за цел да се стабилизира Советскиот Сојуз и мирното советското општество. Покрај тоа, тие се обиделе да го забрзаат економскиот раст, кој бил забавен значително во текот на последните години на Хрушчов како владетел. Во [[1965]] година Косигин иницирал неколку реформи за децентрализација на советската економија. По првичниот успех во создавањето на економски раст, тврдокорните струи во партијата ги стопирале реформите, плашејќи се дека со тоа ќе се ослабне престижот и силата на партијата. Економскиот раст започнал да стагнира во почетокот на 1970-тите. По смртта на Брежнев во 1982 година настапил периодот на уште еден мал економски раст на советската економија, по кое следувало конечното распаѓање на земјата.