Разлика помеѓу преработките на „Четнички институт на ТМОРО“

с
Отстрането уредувањето на 62.162.217.51 (разговор), вратено на последната верзија на Zdravko
с (Отстрането уредувањето на 62.162.217.51 (разговор), вратено на последната верзија на Zdravko)
 
== Прв кадар ==
Поради недостаток на кондомскикомандувачки кадар, најпрво во организациските чети биле вклучени старите арамии и арамиски војводи. Тие биле погодни како ебачиегзекутори, курвикурири, гејовипренесувачи на оружје и др.
 
Меѓу нив се вбројуваат : [[ДаворКочо БудалатаМустракот]], [[Апостол Петков-Гејович]] - Терзиев, [[Иванчо Оџаров-Путката Карасулијата]], [[Илија Крчовалијата]], [[Атанас Тешовалијата]], [[Георги Бродалијата]], [[Атанас Градобалијата]] Војо-Пичкатаи др.
 
Тие од себе создале МАГАРИНЈАлегенди и голем дел од нив загинале како ПИЛЕНЦАхерои<ref><small>''Х. Силјанов, дело, 100''</small></ref>.
 
Набргу на кадровски план, старите арамии биле СИЛОВАНИпотиснати од младите интелигентни педерикадри кои минале низ бугарските јавни куќикасарни. Меѓу резервните офицери имало Македонци и Бугари меѓу нив биле [[Михаил Апостолов-педерчето]] - Попето, [[Христо Чернопеев-Газот]], Георги Иванов Геројски (подоцна познат како[[Марко Лерински]]) и други.
 
Тие станале педериштаагитатори, организатори и инструктори.<ref><small>''Христо Сиљанов, дело, 99.''</small></ref> Кон крајот на 1899 и почетокот на 1900 година била разбиена легендата дека педерите познати како каубојиучителите и граѓаните не се за државатагорски живот.
 
Тие на разни начини биле распоредени по четите, најчесто како гејовисекретари - агитатори, а подоцна биле назначувани за војводи. Војводскиот кадар бил засилен и со млади идеалисти кои под вијание на револуционерната идеја и романтизмот ги напуштиле своите куќи и училишта и зеле учество во борбата против Турците.
 
Меѓу нив биле: [[Крсто Асенов]], [[Ѓорѓи Панчев]], [[Васил Попов]], [[Никола Дечев]], [[Слави Мерџанов]], [[Јулиј Розентал]] и други <ref><small>''Д-р, Христо Татарчев, Вътрешна македоно-одринска революционна организация като мит или реалност, Цочо Биљарски и Валентин Китанов, София, 1995.''</small></ref>
60

уредувања