Богородичната црква во Париз: Разлика помеѓу преработките

[проверена преработка][проверена преработка]
 
==Кратка содржина==
Во центарот на романот е Есмералда, Циганка полна со грација и наивна дивина. Таа е родена во циганските черги, далеку од културата и буката на големите градови. Квазимодо е изрод, бил ѕвонар, кој оглувел од ѕвоната, но сепак ги сакал. Клод Фроло во детството бил вреден и сериозен дечко, до 18 годишна возраст ги завршил сите школи и набрзо станал и архиѓакон во Богородичната црква. Клод и Квазимодо се вљубиле истовремено во катедралата, исто како и во убавата Есмералда. Секој на свој начин. Во свештеникот таа разбудила ѕвер, а во ѕвонарот - човек.
 
На плоштадот до ѕидот на срамот, претепаниот Квазимодо моли за вода, но добива само смеа и пцовки. Тогаш со лесен и брз чекор Есмералда му пришла и му дала вода. Во окото на Квазимодо се појавува солза за првпат. Така и започнала неговата љубов кон Циганката.
 
А Клод Фроло ја гледал низ прозорецот додека танцувала на плоштадот, и така се вљубил во неа. Но, Есмералда го сакала капетанот Феб. Клод од љубомора го ранува со нож и ја обвинува неа за овој слочин. Под дејство на маки таа го признава она за што не била виновна и ја осудуваат на ужасна казна. Клод бил меѓу мачителите, ги гледал нејзините маки, а потоа дошол во затворот за да ѝ зборува за својата љубов кон неа.
 
Квазимодо ја ослободува и ја крие во катедралата. Додека спиела, секој ден невидлива рака ѝ носела храна. Навечер таа ги слушала грдите песни испеани со грдиот глас - тоа Квазимодо ѝ пеел успаванки. Едно утро нашла цвеќе на прозорецот. Сето тоа го правел Квазимодо, кој спиел пред нејзината врата како пес-чувар. Но, Клод ја испраќа на бесилка. Тој ден Квазимодо го снемало, и дури по две години кога е случајно отворен гробот на убиената, го нашле нејзиниот костур гушнат од друг костур, кој бил искривен и со една покуса нога. Штом се обиделе да го одвојат костурот што ја гушнал, тој се распаднал во прав.
 
== Наводи ==