Разлика помеѓу преработките на „Грчка војна за независност“

с
нема опис на уредувањето
с (r2.6.4) (Бот Менува: ar:حرب الاستقلال اليونانية)
с
'''Грчката војна за независност''', исто така позната како '''грчка револуција''' ([[грчки]]: ''Ελληνική Επανάσταση, elliniki Epanastasi''; [[отомански јазик|отомански]]: يونان عصياني ''Yunan İsyanı'') претставува успешна војна за независност предводена од страна на грчките револуционери помеѓу [[1821]] и [[1830]] година, со помош на неколку европски земји, против [[Османлиска империја|Османлиската империја]], кои пак биле помагани од страна на нивните вазалства [[Египет]] и [[Тунис]].
 
По распаѓањето на [[Византија]] и заземањето на [[Константинопол]] од страна на Отоманската империја, голем број на [[Грци]] се нашле под османлиска власт. Во тоа време, избувнале неколку револти од страна на Грците чија цел била добивањето на независност. Тајната грчка националистичка организација наречена "Пријателско општество" била основена во [[Одеса]] во [[1814]] година. Членовите на организацијата планирале кревање на востание со поддршка на богатите грчки егзилски заедници во [[Велика Британија]] и [[САД]]. Тие, исто така, добиле поддршка во [[Западна Европа]], како и од [[Русија]]. Организацијата ја подржувалподдржувал и [[Јоанис Каподистриас]], кој бил руски министер за надворешни работи. Тој станал лидер на вoстанието. На [[25 март]] (сега Ден на Независноста на Грција) [[1821]] година, православниот епископ [[Германос од Патра]] го означил почетокот на востанието.<ref>{{цитирана веб страница|url=http://www.britannica.com/EBchecked/topic/1436276/Greek-Independence-Day|title=Greek Independence Day.|publisher= www.britannica.com |accessdate=2009-09-09|last=|first=|quote= The Greek revolt was precipitated on 25 март, 1821, when Bishop Germanos of Patras raised the flag of revolution over the Monastery of Agia Lavra in the Peloponnese. The cry “Freedom or Death” became the motto of the revolution. The Greeks experienced early successes on the battlefield, including the capture of Athens in June 1822, but infighting ensued. }}</ref><ref>{{Цитирана книга |author= McManners, John |title=The Oxford illustrated history of Christianity |publisher=Oxford University Press |year=2001 |page=521-524 |isbn=0192854399 |quote= The Greek uprising and the church. Bishop Germanos of old Patras blesses the Greek banner at the outset of the national revolt against the Turks on 25 март 1821. The solemnity of the scene was enhanced two decades later in this painting by T. Vryzakis….The fact that one of the Greek bishops, Germanos of Old Patras, had enthusiastically blessed the Greek uprising at the onset (25 март 1821) and had thereby helped to unleash a holy war, was not to gain the church a satisfactory, let alone a dominant, role in the new order of things.}}</ref>
 
Востанието било застапено во цела [[Грција]], вклучително и делови во [[Македонија]], [[Крит]] и [[Кипар]]. Некои од првите грчки активности биле преземени против невооружените отомански населени места. Околу 40% од турските и албанските муслимански жители на [[Пелопонез]] непосредно биле убиени, а останатите биле депортирани. <ref>Jelavich, p. 217.</ref>
Османлиите наскоро, како одмазда, го масакрирале грчкото население на [[Хиос]] и други градови. Овие настани предизвикале дополнителни ''симпатии'' на [[Западна Европа]] кон грчкото ослободително движење, иако некои се сомневале во руската позадина на востанието. Грчките востаници немале можност да создадат привремена влада на веќе ослободените делови на земјата. Војните продолжиле во [[1825]] година, кога османлискиот султан испратил огромна војска од [[Египет]].
 
По смртта на поетот [[Лорд Бајрон]] во [[1824]] година, западните сили увидиле дека е крајно време за нивна интервенција. Во [[октомври]] [[1827]] година, британските, француските и руските флоти, по иницијатива на локалните команданти, ја поразиле отоманската флота во [[Битка кај Наварино|битката кај Наварино]]. Ова било одлучувачки момент во војна за независност на Грција. Во [[октомври]] [[1828]], француските војници пристигнале на [[Пелопонез]] во знак на подршкаподдршка. Под нивна заштита, Грците успеале да ја создадат владата.
 
Така, на [[11 мај]] [[1832]] година, Грција конечно била признаена како суверена држава. [[Јоанис Каподистриас]], кој бил шеф на непризнаена Грција од [[1828]] година, бил убиен во [[октомври]] [[1831]] година. За да се спречи натамошното експерименти во републиканската влада, западните сили инсистирале земјата да стане [[монархија]]. Така, [[Отон I Грчки]] бил избран за првиот монарх на земјата.
13.850

уредувања