Награда за борбеност на Тур де Франс


Награда за борбеност на Тур де Франс (позната и како награда за најагресивен возач)[1] — награда доделувана на велосипедската трка Тур де Франс. Оди во корист на постојаните напаѓачи и бегалци на етапите и од 1981 година, победникот на наградата не е победник на генералниот пласман на трката.

Награда за борбеност
Jersey red number.svg
Детали за наградата
Спорт Друмски велосипедизам
Натпреварување Тур де Франс
Доделена за борбен дух
Локално име Le Prix de la combativité (француски)
Историја
Прва награда 1952
Изданија 65 (до 2017)
Прв победник  Ваут Вагтманс (ХОЛ)
Најмногу победи  Еди Меркс (БЕЛ) (4 пати)
Најнов победник  Варан Баргиј (ФРА)

Содржина

ИсторијаУреди

Од 1952,[2] по секоја етапа на најборбениот возач му се доделувала награда, а постоел и конечен пласман.[3] На крајот на Тур де Франс 1956, Андре Дарижад бил прогласен за најнапаѓачки велосипедист.[4] Во тоа време, наградата го имала истото значење како наградата за велосипедистот со најлоша среќа, Пико во 1956.

Во 1961, наградата не ја добил поединечен велосипедист, туку цела екипа, регионалната екипа Запад-Југ-Запад.

Системот на наградата бил менуван во текот на годините. Историски, возачите собирале бодови, а велосипедистот со најмногу бодови на крајот на трката бил прогласуван за победник.[5] Велосипедистот не требало да ја заврши трката, на пример Кирил Жимар во 1972 година не ја завршил, но сепак му била доделена наградата за борбеност.

Во 1979 година, наградта за борбеност му била првично доделена на Јоп Зутемелк;[6] подоцна бил дисквалификуван и Хени Кујпер ја добил наградата.

Моментален системУреди

Во моменталниот систем кој постои од 2003 година, жири на осмина велосипедски специјалисти, го избира најборбениот велосипедист на секоја етапа (исклучувајќи ги хронометрите).[7] Не постои маичка за најборбениот возач на претходната етапа, но добива посебен број на неговиот дрес; се состои од бел број на црвена позадина наспроти вообичаените црн број на бела позадина.[8] Наградата за овој возач е 2.000 евра.[1]

На крајот на Тур де Франс (обично на последната етапа), се доделува наградата за супер борбеност на најборбениот велосипедист во текот на целата трка.[9] Наградата за борбеност моментално е спонзорирана од Brandt, а наградниот фонд е 20.000 евра.[1][7]

ПобеднициУреди

Досега се доделени 61 награда за супер борбеност од 1953 година.[10]

Возач Тим
1953[11]   Вагтманс, ВаутВаут Вагтманс (ХОЛ) Холандија
1954[12]   Лазаридес, ЛисјенЛисјен Лазаридес (ФРА) (поделена победа со Мае, ФрансоаФрансоа Мае)
1954[12]   Мае, ФрансоаФрансоа Мае (ФРА) (поделена победа со Лазаридес, ЛисјенЛисјен Лазаридес)
1955[13]   Гол, ШарлиШарли Гол (ЛУК) Луксембург
1956   Дарижад, АндреАндре Дарижад (ФРА) Франција
1957   Барон, НиколаНикола Барон (ФРА) Ил де Франс
1958   Баамонтес, ФедерикоФедерико Баамонтес (ШПА) Шпанија
1959   Сен, ЖерарЖерар Сен (ФРА) Сен-Рафел-Жеминијани
1960   Грачик, ЖанЖан Грачик (ФРА) Франција
1961   Екипна награда (ФРА) Запад-Југ-Запад
1962   Паувелс, ЕдиЕди Паувелс (БЕЛ) Вилс-Груне Леув
1963   ван Лој, РикРик ван Лој (БЕЛ) Г.Б.С. - Либертас
1964   Анжлад, АнриАнри Анжлад (ФРА) Пелфорт-Соваж
1965   Џимонди, ФеличеФеличе Џимонди (ИТА) Салварани
1966   Алтиг, РудиРуди Алтиг (FRG) Пежо-БП-Мишелин
1967   Леторт, ДезиреДезире Леторт (ФРА) Франција
1968   Пинжон, РожеРоже Пинжон (ФРА) Франција
1969   Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Фаема
1970   Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Фаема
1971   Окања, ЛуисЛуис Окања (ШПА) Бик
1972   Жимар, КирилКирил Жимар (ФРА) Жан-Мерсие
1973   Окања, ЛуисЛуис Окања (ШПА) Бик
1974   Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Тим Молтени
1975   Меркс, ЕдиЕди Меркс (БЕЛ) Тим Молтени
1976   Делисл, РајмонРајмон Делисл (ФРА) Пежо-БП-Мишелин
1977   Кнетеман, ГериГери Кнетеман (ХОЛ) ТИ Рали
1978   Веленс, ПолПол Веленс (БЕЛ) ТИ Рали
1979   Кујпер, ХениХени Кујпер (ХОЛ) Пежо
1980   Левавасер, КристијанКристијан Левавасер (ФРА) Мико-Мерсие-Виважел
1981   Ино, БернарБернар Ино (ФРА) Рено
1982   Клер, РежиРежи Клер (ФРА) Коп-Мерсие
1983   Демјер, СержСерж Демјер (ШВА) CILO
1984   Ино, БернарБернар Ино (ФРА) Ла Вие Клер
1985   Дикро, МартенМартен Дикро (ХОЛ) Квантум
1986   Ино, БернарБернар Ино (ФРА) Ла Вие Клер
1987   Клер, РежиРежи Клер (ФРА) Тека
1988   Симон, ЖеромЖером Симон (ФРА) З-Пежо
1989   Фињон, ЛоренЛорен Фињон (ФРА) Супер У-Рали
1990   Хозас, ЕдуардоЕдуардо Хозас (ШПА) ОНСЕ
1991   Кјапучи, КлаудиоКлаудио Кјапучи (ИТА) Карера Џинс-Тасони
1992   Кјапучи, КлаудиоКлаудио Кјапучи (ИТА) Карера Џинс-Вагабонд
1993   Гирото, МасимоМасимо Гирото (ИТА) ЗГ Мобили
1994   Поли, ЕросЕрос Поли (ИТА) Меркатоне Уно-Медењини
1995   Буенаора, ЕрнанЕрнан Буенаора (КОЛ) Келме
1996   Виранк, РишарРишар Виранк (ФРА) Фестина
1997   Виранк, РишарРишар Виранк (ФРА) Фестина
1998   Диран, ЖакиЖаки Диран (ФРА) Казино-Аг2р
1999   Диран, ЖакиЖаки Диран (ФРА) Лото-Мобистар
2000   Декер, ЕрикЕрик Декер (ХОЛ) Рабобанк
2001   Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер (ФРА) ЦСЦ-Тискали
2002   Жалабер, ЛоренЛорен Жалабер (ФРА) ЦСЦ-Тискали
2003   Винокуров, АлександарАлександар Винокуров (КАЗ) Тим Телеком
2004   Виранк, РишарРишар Виранк (ФРА) Квик Степ-Давитамон
2005   Переиро, ОскарОскар Переиро (ШПА) Фонак Хиринг Системс
2006   Фуенте, Давид де лаДавид де ла Фуенте (ШПА) Соние Дувал-Продир
2007   Чурука, АметсАметс Чурука (ШПА) Еускалтел-Еускади
2008   Шаванел, СилвенСилвен Шаванел (ФРА) Кофидис
2009   Пелицоти, ФранкоФранко Пелицоти[забелешка 1] (ИТА) Ликвигас
2010   Шаванел, СилвенСилвен Шаванел (ФРА) Квик Степ
2011   Роа, ЖеремиЖереми Роа (ФРА) ФДЖ
2012   Анкер Серенсен, КрисКрис Анкер Серенсен (ДАН) Тим Саксо Банк
2013   Риблон, КристофКристоф Риблон (ФРА) Аг2р-Ла Мондијал
2014   Де Марки, АлесандроАлесандро Де Марки (ИТА) Канондејл
2015   Барде, РоменРомен Барде (ФРА) Аг2р-Ла Мондијал
2016   Саган, ПетерПетер Саган (СВК) Тинкоф
2017   Баргиј, ВаранВаран Баргиј (ФРА) Тим Санвеб
Забелешки
  1. Резултатите на Пелицоти биле поништени, откако неговиот биолошки пасош покажал необични вредности, но пласманот не бил доделен на друг.

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 1,2 „Liste des prix/Prize money - Article 7. Classement de la combativité/Most aggressive rider classification“. Amaury Sport Organisation. 17 јули 2008. стр. 79. http://www.letour.fr/2008/TDF/COURSE/docs/reglement_fr_us.pdf. конс. 24 април 2009 г. 
  2. Тур де Франс: Алтернативен поглед на врвната друмска трка“, The Independent, 6 јули 2007 (конс. 20 мај 2009 г).
  3. Premies voor Van der Pluym en Stolker“, „Leeuwarder Courant“, 14 јули 1956, стр. 11 (конс. 8 мај 2009 г). (на холандски)
  4. Klassementen“, „Leeuwarder Courant“, 30 јули 1956, стр. 5 (конс. 8 мај 2009 г). (на холандски)
  5. Еди ван дер Марк. „Тур Екстра: Награда за борбеност“. CvccBike. http://www.cvccbike.com/tour/eddy/xtra_bestanden/combativity.htm. конс. 24 април 2009 г. 
  6. Zoetemelk strijdlustigste“, „Leeuwarder Courant“, 23 јули 1979, стр. 13 (конс. 8 мај 2009 г). (на холандски)
  7. 7,0 7,1 „Тур де Франс 2008 - Правила“. Amaury Sport Organisation. http://www.letour.fr/2008/TDF/LIVE/us/reglements.html. конс. 24 април 2009 г. 
  8. „Règlement de l'Épreuve - Article 10: Maillots des leaders“ (на француски). Amaury Sport Organisation. 17 јули 2008. стр. 61. http://www.letour.fr/2008/TDF/COURSE/docs/reglement_fr_us.pdf. конс. 24 април 2009 г. 
  9. „Règlement de l'Épreuve - Article 24f: Prix de la Combativité“ (на француски). Amaury Sport Organisation. 17 јули 2008. стр. 69. http://www.letour.fr/2008/TDF/COURSE/docs/reglement_fr_us.pdf. конс. 24 април 2009 г. 
  10. „Le Tour en chiffres“ (на француски). Amaury Sport Organisation. стр. 126. http://www.letour.fr/2009/TDF/COURSE/docs/histo2009_06.pdf. конс. 3 јули 2009 г. 
  11. Nederlandse ploeg won in totaal f 70.000 aan prijzen en premies“, „Leeuwarder Courant“, 27 јули 1953, стр. 5 (конс. 9 мај 2009 г). (на холандски)
  12. Bobet onbetwist winnaar van“, „Leeuwarder Courant“, 2 август 1954, стр. 3 (конс. 8 мај 2009 г). (на холандски)
  13. Klassementen“, „Leeuwarder Courant“, 1 август 1955, стр. 3 (конс. 8 мај 2009 г). (на холандски)