Заовинско Езеро

Заовинско Езеро се наоѓа на планината Тара кај местото Заовине и е вештачко по потекло. Создадено е во периодот од 1975 година до 1983 година, кога текот на Бел Рзав бил преграден од брани во близина на врвот Кик (958 мнв). На највисокиот водостој, површината на езерото е на надморска височина од 881,5 m. Најголемата длабочина е околу 110 m.

Заовинско Езеро
Заовинско Езеро - Заовинско Езеро поглед од браната
Заовинско Езеро поглед од браната
Главен дотек Коњска Река, Бел Рзав
Главен истек Бел Рзав
Земји во сливот  Србија
Најг. должина 4.1
Површина 4.30
Најг. длабочина 110

Езерото е дополнето со два потоци Коњска река и Бел Рзав.

КарактеристикиУреди

Езерото е акумулација на реверзибилната хидроцентрала „Бајина Башта“ во Перуќац, со која е поврзано со вертикален цевковод. Во случај на низок водостој на реката Дрина, езерото се испразнува и се стартуваат турбините на хидроцентралата, додека во случај на вишок вода и поплави, водата се испумпува вертикално во Заовинско Езеро. Поради тоа нивото на езерото многу осцилира. Има и четири помали езера од кои преку систем на поврзани садови може да се излее вода во големо езеро. Едно од тие езера е и езерото Спајиќ кое се наоѓа од другата страна на браната.[1]

Водата е многу чиста и со мала преработка во пречистителни станици се користи за пиење.

Езерото се користи и за одгледување пастрмка.

Во лето има капачи на неуредените плажи.

Во близина на пополнетата брана се наоѓа местото каде Јосиф Панчиќ ја открил Панчиќевата оморика, како и средновековната тврдина Град.

Флора на ЗаовинаУреди

Околу 50% од флората на целата планина Тара е забележана во Заовине, односно околу 15% од флората на Србија. На ова подрачје досега се идентификувани околу 600 растителни видови.

  • Од вкупниот број на евидентирани видови, 55 растителни видови се на прелиминарната црвена листа на флора на Србија.
  • меѓу 330 меѓународно важни растенија кои живеат во Србија, 25 видови можат да се најдат во областа Заовина;
  • во областа Заовина има 15 растителни видови кои се заштитени како природни реткости како што е рунолист, а има и субендемити на Николиќева кандилка, Панчиќева полска млечика и претставниците на семејството Orchidaceae, кои се предложени да се вклучат во списокот на Уредбата за заштита на природните реткости.

ГалеријаУреди

ПоврзаноУреди

НаводиУреди

ЛитератураУреди

  • Мала енциклопедија Просвета (3 изд.). Београд: Просвета. 1985. ISBN 978-86-07-00001-2.  Недостаје или је празан параметар |title= (помоћ)
  • Марковић, Јован Ђ. (1990). Енциклопедијски географски лексикон Југославије. Сарајево: Свјетлост. ISBN 978-86-01-02651-3.CS1-одржување: ref=harv (link)

Надворешни врскиУреди