Отвори го главното мени

Евгениј Замјатин (руски: Евге́ний Ива́нович Замя́тин) (1 февруари 1884, Лебедјан - 10 март 1937, Париз) - руски и советски писател.

БиографијаУреди

 
Евгениј Замјатин

Замјатин се занимавал со математика, бродоградба и книжевност, но себеси се нарекувал „професионален еретик“. На почетокот на својата творечка активност, тој живеел во Англија, а животот го завршил во Париз, откако бил протеран од СССР.[1]

ТворештвоУреди

Иако голем дел од животот го поминал во емиграција, сите дела на Замјатин се напишани на руски јазик. По повеќедецениската забрана во родната земја, неговите дела започнале да се објавуваат во Русија дури кон крајот на 1980-тите. Во своите дела Замјатин ги споил влијанијата на класичната руска книжевност и на западната книжевна традиција. По основањето на СССР, тој уживал голем углед во советските книжевни кругови и заземал високи раководни позиции, но подоцна бил прогонет од татковината поради неговиот презир кон „книжевното арамолепство, сервилноста и камелеонството“. Замјатин е автор на поголем број раскази, новели и драми, како и на два романа: „Ние“ (1920) и „Камшикот Божји“ (недовршен).[2]

 
Гробот на Евгениј и Људмила Замјатин

НаводиУреди

  1. Евгениј Замјатин, Џенем. Скопје: Бегемот, 2016.
  2. Евгениј Замјатин, Џенем. Скопје: Бегемот, 2016.